Dagje uit:

by / Friday, 06 October 2017 / Published in Blog

Sommige honden hebben een zwaar leven. Een heel zwaar leven.

Zo ook de mijne, althans dat vind hij zelf met enige regelmaat. Van de week was het weer zover dat het vrouwtje een reis had gepland. Zodra we op de trein stappen valt hij op schoot in een diepe slaap. Hij spaart zijn energie voor de dag die gaat komen denk ik. De reis duurt anderhalf uur en zo tegen de tijd dat we op onze eindebestemming zijn word er iets wakker op mijn schoot. Hij voelt het vast aan dat we er bijna uit moeten.

De trein komt tot stilstand en we stappen uit. Nou ja ik stap uit en mijn hond geeft een impressie van een vliegende hond om op het perron te komen. In één streep loopt hij vastberaden naar de uitgang en wacht geduldig tot mijn pasje piepend de poortjes open laat springen. Even kijkt hij rond en weet al snel waar we zijn en waar we heen gaan…Dé Buurvrouw! Voor we verhuisden woonde er vier huizen verderop een ouder echtpaar waar Tom elke dag langs wilde. Zodra hij daar binnen stapt begint hij te piepen. Nee vergeten doet hij niet snel iets!

De buurman horend bij Dé Buurvrouw geeft hem namelijk altijd worst. Iets wat hij nooit krijgt dus wat extra lekker is. Braaf geeft de buurman gehoor aan de vraag van Tom en begeeft zich naar de keuken waar hij volgens Tom tergend langzaam begint aan het snijden van de worst. Zenuwachtig gedrentel volgt tot de buurman ein-de-lijk zover is en de kamer in loopt om het bakje neer te zetten. Al dat zorgvuldige snijwerk is in ongeveer 1 nanoseconde geïnhaleerd. Pas nu heeft Tom oog voor de rest van het gezelschap en nestelt zich naast de buurvrouw. Een boer en een diepe zucht volgen voor hij tevreden in slaap valt.

Het is zo leuk om te zien dat hij ze echt nog kent. Al vanaf dat hij 8 weken oud is komt hij bij deze mensen over de vloer en de liefde is wederzijds. Ondanks dat de buurman eigenlijk bang was van honden en in het prille begin al argwanend was naar dat kleine hoopje hond heeft Tom zijn liefde gewonnen.

Na dit bliksembezoek vervolgen we onze weg naar het centrum. Elf jaar lang heb ik hier vlak naast gewoond dus elke stoeptegel is bekend terrein voor zowel Tom als mij. Alle oude hoekjes waar hij dagelijks snuffelde worden weer even met een bezoekje vereerd. Zeker weten doe ik het niet maar zijn gedrag doet mij denken dat hij af en toe de geur opsnuift van oude bekenden. In het centrum moet hij even langs de bakker waar een vriendje woont en DE snuffelsteen op de hoek van de markt. Wat er precies met die steen is weet ik niet maar hij is in de loop der tijd aardig versleten en aan het gedrag van mijn eigen hond te zien zou dat zomaar eens kunnen komen door eeuwen lang snuffelende en plassende hondjes.

Na een rondje centrum en twee pitstops op terrasjes togen we weer huiswaarts. Op het station moeten we 10 minuten op de trein wachten en als ik naar beneden kijk zie ik een heel blij en uitgeput hondje daarmee trek ik de conclusie dat het ook voor hem een geslaagde dag geweest is. De terugreis brengt hij snurkend door en eenmaal op ons eigen station is hij weer wakker en vrolijk en lijkt hij te beseffen “dit is mijn thuis”.

Het leven met een hond doe je samen, dat maakt het mooi.

Reacties

TOP