De verloren zoon:

by / Friday, 09 September 2016 / Published in Blog

Het is al jaren geleden maar nog steeds schiet hij af en toe door mijn hoofd. Zijn naam ben ik al even vergeten. Dus laat ik hem voor nu maar Aslan noemen.

Ik had in die tijd 2 katten die vrij buiten liepen. Elke avond riep ik ze binnen voor hun maaltijd. Onder een bosje achter mijn tuin zat met regelmaat een verregend hoopje grijze kat. In eerste instantie zocht ik daar nog niks achter. Tot het me opviel dat hij wel erg vaak precies in het zelfde hoekje zat. Ik ging het eens bij buren vragen en kwam er zo achter dat hij her en der zijn eten bij elkaar scharrelde. Maar niemand die wist van wie hij was. Ook begon het op te vallen dat hij steeds magerder werd.

Amivedi werd geraadpleegd waar zijn signalement helaas niet bekend bleek te zijn. Hij was erg schuw en liet zich niet aanraken, laat staan vangen. Om hem te lokken zat ik avond aan avond op de grond met brokjes die ik hem toeworp. Het duurde een paar dagen voor hij het zelfs maar durfde te eten. Hij zat toen nog meters verderop. Met grote ogen werd ik aangestaard terwijl hij vlug zijn brokjes naar binnen schrokte. In die tijd heb ik ontdekt dat ik engelengeduld kan hebben als het moet.

Al met al ben ik zeker 2 weken bezig geweest om Aslan te lokken. Ik had contact met de dierenambulance en zodra ik hem gevangen had zou ze komen om te controleren of hij een chip had.

Na 2 weken was Aslan zover dat hij de tuin in kwam om zijn eten te halen. Aaien of in zijn richting lopen was nog steeds uit den boze.

Op een avond terwijl ik in de keuken stond zag ik vanuit mijn ooghoek ineens een streep voorbij schieten. Dat was Aslan die zomaar ineens binnen was gekomen om uit de bakjes van mijn eigen katten te eten. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje!

Het liefst had ik de deur dicht gegooid en hem In zijn nekvel gegrepen maar ik wist dat ik als dat zou mislukken ik mijn kans verspeeld had. In plaats daarvan heb ik me langzaam uit de keuken terug getrokken, en heb ik hem in alle rust laten eten en hem daarna weer naar buiten laten gaan.

De volgende dag herhaalde dit zich weer. En de dag daarna, en de dag daarna…

Toen hij zover was dat hij in alle rust binnen wandelde kon ik hem ook ineens aanhalen, en dit was het moment dat ik besloot hem te vangen. Ik heb hem opgepakt en ik heb hem ondanks zijn geklauw in een vervoersbox kunnen krijgen.

Met trillende handen van geluk de dierenambulance gebeld. Het was inmiddels rond middernacht! Ze had toegezegd op elk moment van de dag te komen dus ik hoopte maar heel hard dat ze dat ook meende. Gelukkig was dat zo en is ze gelijk in de auto gestapt. En tot ons beider vreugde bleek hij te zijn gechipt én geregistreerd!!!

Ter plekke werd het nummer ingetoetst wat bij de chip stond vermeld.

We keken elkaar even aan…maar och wat kon het ons ook schelen. Ik zou het ook gelijk willen weten, dus ze drukte op bellen.

De telefoon ging over. En een slaperige vrouwenstem klonk door de hoorn. En op dat moment schoot Aslan overeind en mauwde van herkenning. Geweldig om te zien!

\We vertelden de vrouw dat we haar kat hadden, het eerste wat ze uitbracht was “hij is dood zeker?”
Nee mevrouw, springlevend. Een gil van blijdschap volgde en de vraag of ze hem gelijk mocht ophalen, ja natuurlijk!

Wat bleek. Aslan was ruim 6 weken vermist. Hij kwam uit Limburg wat ruim 2 uur rijden was van de plek waar ik hem vond. Tot op heden geen heb ik nog geen enkel idee hoe hij bij mij terecht kwam. Wel weet ik dat de eigenaresse dolgelukkig was dat ze hem terug had.

Ze was 6 weken eerder gaan logeren bij haar ouders thuis en had Aslan meegenomen. Vanuit het slaapkamerraam was hij een platje op gelopen. Dat deed hij wel vaker. Alleen deze keer kwam hij niet meer terug. En vanaf toen ontbrak elk spoor van hem. Tot ze na 6 weken dus ineens ons telefoontje uit Zeeland kreeg.

Ik vind het nog steeds ontroerend dat ze haar ouders meteen heeft wakker gemaakt, en ze met zijn allen acuut in de auto zijn gesprongen om hem op te komen halen. Het was een uur of 3 in de ochtend toen ze eindelijk herenigd werden. Het was een kat die duidelijk zeer geliefd was.
Een week later ontving ik nog bericht dat het hem prima ging. Ze heeft zich gelijk bij de dierenarts gemeld met de verloren zoon en Aslan werd gezond verklaard. Hij was vermagerd en had een ontsteking op zijn rug. Maar behalve nog aanhankelijker had hij zijn avontuur gelukkig goed doorstaan.

Daarna ben ik het contact verloren helaas. Hoe het nu met hem gaat weet ik dus niet. Maar de wereld is klein, dus mocht iemand dit verhaal herkennen dan hoor ik het graag. Ik ben benieuwd hoe het nu met hem is!

Martine van Ouwerkerk

Reacties

One Response to “De verloren zoon:”

  1. Dianne says :

    Weer een mooi verhaal Martine!

TOP