Doet ie anders nooit

by / Friday, 17 November 2017 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Ineens was ik zelf zo’n eigenaar die dat kon zeggen. Vorige week maakten we een wandeling in ons vaste park, waar behoorlijk wat wild zit. Niet alleen wild maar ook paaren komen we daar regelmatig tegen aangezien er een manege aan het park verbonden staat. We komen er al een hele poos en tot vorige week ondernam Tom nooit een poging om achter welke vorm van wild dan ook aan te gaan. Na een kilometer of twee gewandeld te hebben kom ik een kennis tegen waar ik even mee sta te praten. En zo zie ik vanuit mijn ooghoek ineens Tom met hoge spoed wegrennen richting een stuk met struikgewas. Snel zijn blik volgend om uit te vogelen wat er nou zo belangrijk is zie ik een fazant wegrennen.

Ik draai me terug naar mijn kennis en stamel “dat doet ie anders dus echt nooit!”.

De fazant was al lang vertrokken toen Tom nog steeds druk was met elke millimeter te besnuffelen waar de fazant gezeten had. Volledig gebiologeerd was hij. Dat de vogel al gevlogen was leek hem niet te deren hij had pret voor tien daar in de bossage al snuffelend. Al met al valt het dus wel mee met het jachtgedrag van mijn monstertje gelukkig!

Na de wandeling onderweg terug naar huis schoot me ineens te binnen dat hij het al een keer eerder geflikt heeft. Ook toen ging het om een fazant. Ondanks dat we dagelijks vogels, konijnen, hazen en paarden tegenkomen blijken fazanten op hem dan toch een uitwerking te hebben die zijn innerlijke jachthond doet ontwaken.

En zo blijven ze je altijd verbazen. Sinds hij niet meer hele dagen jeuk heeft gaat ie ook vrijwillig het water in….tot zijn borst en vooral niet zwemmen. Je moet niet teveel willen natuurlijk! Waar hij vroeger water vermeed is het nu het eerste wat hij opzoekt als we het park in gaan. Ook zoekt hij ineens diepe kuilen op om in te springen en vossenholen moet hij ook altijd even onderzoeken.

En net als ik dan denk dat ik een hele stoere hond heb die voor de duivel niet bang is staat hij de longen uit zijn lijf te blaffen omdat hij schrok van een boomstronk. Het grasveld waar hij altijd overheen racet was gemaaid en blijkbaar een aantal bomen gerooid waarvan de grootste stronken in stukken gehakt in de berm lagen. Tom rent vol enthousiasme het veld op en vanuit zijn ooghoek ziet hij ineens een stronk daar waar die de vorige keer toch echt niet daar stond. Hij bevriest en staart naar de stronk en zodra die laat blijken dat hij niet van plan is om aan de kant te gaan word de held in Tom wakker. Blaffend en starend nadert hij het stille gevaar. Na een ruime ronde rond de stronk te hebben gelopen neemt hij een stap vooruit en staat ineens oog in oog (voor zover dat kan met een boomstronk) met de vijand. Nog één keer blaft hij vol overgave voor hij de aftocht inzet. Hij draait zich om schud zich eens uit en loopt met opgeheven hoofd weer door.

Die stronk heeft hij toch maar even mooi laten zien wie hier de baas is!

Reacties

TOP