Doki:

by / Friday, 17 February 2017 / Published in Blog

Ik vertelde eerder al dat ik zelf katten heb gehad die ik moest herplaatsen. Freud heeft al een blog maar Doki verdient er ook zeker één.

Doki is per toeval in mijn leven gekomen. Na het overlijden van mijn eerste katten wilde ik geen katten meer…die gedachte heb ik toch zeker 24 uur vol gehouden. Na 2 dagen stond ik bij het asiel op de stoep om naar een mooie en lieve cyper te komen kijken. Helaas bleek de cyper al een huisje te hebben en in zijn kooi zat kitten 142. Een vondeling kitten, vuurrood met helder wit. Ik was op slag verliefd. Wat een mooie kat was dat.

Tom was toen nog niet zo heel lief met katten dus het kitten moest wel stevig in zijn schoentjes staan. Omdat Doki een vondeling was moest hij 14 dagen blijven en die termijn duurde nog 3 dagen.In die 3 dagen hebben ze hem een gedragstest gegeven en daaruit bleek dat hij prima in staat was om grenzen aan te geven. En zo stond ik 3 dagen later weer op de stoep van het asiel om mijn rode droom op te halen.

Na de papieren getekend te hebben Doki in zijn box te hebben gezet en het betalen stapten we met ons drietjes in de auto. Met een glimlach op mijn gezicht heb ik de rit naar huis gemaakt. Eenmaal thuis zette ik Doki even op de grond om de deur open te doen. Tom stak zijn nieuwsgierige neus tegen het gaas aan en Doki sloeg gelijk met zijn poot richting hondenneus. Ok…dat was gelijk duidelijk, deze rode donder kon zijn mannetje wel staan.

Binnen stapte Doki dapper rond en eigende zich het huis gelijk toe. Geen spoortje van angst of onwennigheid te zien. Het eten wat ik hem voorzetten verslond hij ook in tijd van niks. Het was mij gelijk duidelijk dat dit kleine rode ding alles was wat ik ooit van een kat gewild had. Mijn droom was uitgekomen!

Hij bleek inderdaad droomkat, in alle opzichten. Ik heb ooit ook geroepen dat ik nooit zou herplaatsen en toch heeft deze rode draak me daartoe laten beslissen. Tot een maand of 14 ging het goed. Het was een stevig karakter maar daar was mee te leven. Ik vond dat juist wel leuk. Voor mij was hij lief en knuffelig en ik kon met hem lezen en schrijven.

Maar hij was ongelukkig. Een vrije ziel. De afgezette tuin was niet genoeg voor hem hij wilde meer. Uit frustratie hing hij hele dagen boven in het gaas. Zijn gedrag werd onhandelbaar en ik besloot hem de vrijheid te geven. Voor even nam hij hier genoegen mee maar al snel was de wereld die ik hem kon geven voor hem te klein. Hij leek gewoon nooit te vinden wat hij zocht. Uit frustratie werd hij agressief naar Freud die ik uiteindelijk heb herplaatst om Doki tegemoet te komen. Maar ook dat hielp al niet meer. Het werd een plaskater. Het hele huis heeft hij kapot geplast (en dat is echt niet overdreven, toen ik ging verhuizen heb ik alle meubels weg moeten doen op het bed na) hij hield van mij en ik hield van hem maar we konden elkaar niet gelukkig maken.

Toen de verhuizing van Zeeland naar de Randstad in zicht kwam moest ik mezelf toe gaan geven dat ik Doki nooit kon geven wat hij zocht. Hoewel hij van mij hield en ik van hem konden we elkaar niet gelukkig maken. Slapeloze nachten zijn er overheen gegaan en uiteindelijk heb ik hem naar het asiel terug gebracht. Een stukje van mijn hart heb ik daar achter gelaten maar dit was echt het beste wat ik kon doen. Ik heb duidelijk het probleem omschreven en geuit waar ik dacht dat hij het beste zou gedijen.

Maanden bleef het stil en ineens was er een mail van het asiel Doki was herplaatst. In verband met privacy kreeg ik niet veel te horen maar ik weet dat hij in een klein dorp zit bij een alleenstaande meneer die op een boerderij woont. Hij mag vrij naar buiten maar is binnen ook welkom. Hij hobbelt ‘s morgens met de meneer mee naar buiten en is de hele dag aan het spelen op de velden en in de schuur. Als de meneer naar binnen gaat gaat Doki ook mee. En dat is echt precies wat ie nodig had. Dit is zijn droomhuis. Dit is alles wat ik hem gunde en niet kon bieden.

Soms is herplaatsen echt het beste wat je kan doen. Als ik Doki had gehouden waren we beiden aan die liefde ten onder gegaan. Ik heb zoveel van hem geleerd en ik ben heel blij dat hij zijn perfecte huisje nu gevonden heeft!

Inmiddels ben ik zover dat ik terugkijk op die rode draak en moet lachen om hem. Oh wat maakte hij het de dierenarts soms moeilijk, Doki was echt een super makkelijke kat ik kon alles met hem. Zijn enige makke was dat hij onzekerheid leek te voelen en die millimeter aan ruimte gelijk nam. En als je dan onder de indruk van hem was (Doki was felrood en slank en met 7,5 kilo een zeer indrukwekkende kat) kreeg je gewoon geen ruimte meer om iets bij hem te doen. Mijn vaste dierenarts kon prima met hem omgaan maar er zijn een paar stagaires geweest die denk ik nog nachtmerries van hem hebben haha. Karakterkat pur sang!

Dat je nog maar vele muizen mag vangen Doki!

Martine v Ouwerkerk

Reacties

TOP