Gewoon een dag

by / Monday, 02 October 2017 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Het is nog erg vroeg als er een zwak zonnetje door de gordijnen heen piept, ik draai me nog een keer slaperig om maar mijn hond heeft andere gedachtes. Zachtjes voel ik hondenpootjes tegen mijn rug en zijn snorharen kriebelen tegen mijn gezicht. Dit gedrag kan twee reacties tot gevolg hebben. Ik kan doen of ik slaap of ik kan me omdraaien en een poging doen wakker te worden. In eerste instantie besluit ik om te doen of ik gek ben en met een diepe zucht ondersteun ik de uitstraling dat ik nog slaap. Heel even voel ik het voetje in mijn rug verdwijnen, het matras beweegt zachtjes onder zijn voetjes. Dit herken ik, dat betekend dat hij geloofd dat ik slaap en dat hij zelf ook maar weer is gaan liggen. Opgelucht haal ik adem en draai me om…en dat had ik niet moeten doen.

Ik ben in een hinderlaag getrapt. Zodra ik me omgedraaid heb en in het schemerdonker zoek naar waar mijn hond zich bevind springt er 8 kilo enthousiasme boven op mijn hoofd. Kopje scheef, pootje half opgeheven en zijn staartje is een propeller geworden.

Zucht, dit monster weet precies hoe hij mij moet manipuleren. Ik geef hem een aai over zijn bol en meld dat ik echt zo op ga staan en we gaan lopen. En nog voor ik het laatste woord uitspreek realiseer ik me al dat ik DE fout heb begaan. Het magische woord heb uitgesproken. Lopen…

Van rustig wakker worden is nu geen sprake meer. Het rent en vliegt heen en weer, springt van en op het bed en kijkt zo lief en ongeduldig tegelijk dat mij geen keus meer rest dan mezelf onder de douche zetten en de dag te beginnen. Ik spiek even naar buiten en het ziet er nog wat grauw uit maar aan alles voel ik dat het een mooie dag word.

Eenmaal buiten voelt de zon al warm wat erg aangenaam is na een paar dagen van regen en ellende. Hondje huppelt energiek voor me uit en vind het leven overduidelijk erg leuk vandaag. Het doel was een kort plasrondje maar het was zo heerlijk dat we een uur later pas weer op huis aan gingen.

Eenmaal thuis stort Tom op zijn kussen en slaapt verder, ietwat jaloers sla ik dit tafereel gade en zet mezelf met frisse tegenzin aan het werk. Het zand van de wandeling van gister heeft nog een mooi tapijt achter gelaten op de houten vloer. Een verzameling natte en zanderige sokken en vier paar minimaal net zo vieze wandelschoenen staan bij de achterdeur geduldig te wachten op een schoonmaakbeurt. Op die manier ben ik tot voorbij het middag uur bezig met de bewijzen van voorgaande wandelingen weer uit te wissen. Als ik ruim na twaalf uur de laatste schoen schoon heb staat er weer een kwispelend hondje voor mijn neus.

Ik schiet in de lach en kijk naar de zojuist schoon gemaakte schoenen en de mooi geveegde en gedweilde vloer en besef dat dit allemaal van zeer korte duur gaat zijn….het kwispelende hondje wil namelijk erg graag naar het loslooppark en dat houd in dat hij weer onder het zand en gras thuis komt en het tapijt van zand wat ik een uur daarvoor zo netjes verwijderd heb zal er dan weer liggen.

Ik vraag me af waar ik het allemaal voor doe. Pak de riem, rij met de hond naar het park en zodra ik zie hoe blij hij heen en weer rent weet ik weer….dit is waar je het voor doet!

Reacties

TOP