Het begin:

by / Friday, 04 August 2017 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Net kwam er weer een item voorbij over de gevaren van rauw voeren. Ik zat al klaar om er een pittig stuk als antwoord op te maken tot ik me bedacht dat dat toch niet komt waar het moet zijn. In plaats daarvan wil ik eens mijn ervaring vertellen hoe ik op rauw voer gekomen ben.

Tom is bij mij gekomen als monstertje van 8 weken. Een mager scharminkel met energie voor tien. Het zorgeloze genieten was van korte duur want al vrij snel werd hij ziek. Hij had buikpijn en diarree met slijm. Dus op naar de dierenarts en daar bleek dat de arme man een dikkedarm ontsteking had. Hij kreeg antibiotica mee en daarmee moest het over zijn. En dat gebeurde ook.

En wederom was de pret van korte duur. Al na twee weken begon de ellende van voor af aan. Weer kreeg hij antibiotica en weer verdwenen daarmee de klachten. Een paar weken later wil hij ‘s morgens niet echt lopen en was hij hangerig. Ik hoorde zijn buik rammelen en vreesde al dat het weer terug was. En jawel weer konden we een tripje naar de dierenarts maken. En naast het inmiddels overbekende riedeltje opperde hij nu ook om eens pens te voeren omdat dat lichtverteerbaar was en goed voor zijn darmen zou zijn. Ik was bereid alles te proberen dus kocht ik pens. In een paar dagen tijd knapte het manneke zienderogen op. Omdat ik dacht dat het weer goed ging stapte ik weer over op zijn normale voer en de eerste maaltijd viel al gelijk fout. Het was nog geen ontsteking maar hij had duidelijk last van zijn buik.

Ik heb hem weer pens gegeven en ben me in gaan lezen. Vanaf die dag eet Tom rauw en zijn zijn darmontstekingen tot het verleden gaan behoren. Na al dit getob is gelukkig wel duidelijk geworden wat mijn manneke mankeerde. Hij bleek allergisch voor graan te zijn. Het was niet zozeer de pens maar het feit dat er in rauwe voeding (meestal) geen granen zitten wat hem zo goed deed. Hij was inmiddels een maand of 6 en sinds die tijd eet hij rauw. Daarnaast heeft Tom een onderbijt waardoor zijn tanden en kiezen niet goed op elkaar sluiten en dat maakt weer dat ie een grotere kans heeft om tandsteen te ontwikkelen. Doordat hij geen granen binnen krijgt blijft dit tot een minimum beperkt en is hij tot op heden nog niet bij de tandarts geweest. Af en toe een lekker stuk bot en zijn tanden zijn mooi wit!

Dat ik blij ben met deze manier van voeren hoef ik denk ik verder niet uit te leggen. En voor mij persoonlijk maakt al die negatieve berichtvoering ook niet uit. Wel vind ik het jammer dat mensen die aan het begin staan van rauw voeren wat ze vaak erg spannend vinden op deze manier nog wel eens de moed verliezen en de overstap niet durven te maken.

Ik zal nooit iemand dwingen op rauw over te gaan, we leven in een land waar we onze eigen keuzes laten maken en ik hoop dat er een dag komt dat de anti-rauwvoer lobby de strijdbijl begraaft en ons ook gewoon onze eigen keuzes laat maken.

Reacties

TOP