Het jaar uit met een knal!

by / Thursday, 29 December 2016 / Published in Blog

“De overpeinzingen van Tom”

Ik was nog heel jong. Ik had net mijn eerste verjaardag gevierd toen er ineens iets raars gebeurde. Een lawaai wat ik niet kende. Met felle lichtflitsen die door de gordijnen heen kwamen. Als we dan net buiten liepen dan stonk het heel erg. Het was allemaal maar raar vond ik. Mijn vrouwtje leek het dan normaal te vinden maar ik bleef wel extra waakzaam hoor! Dat vrouwtje van mij mag het dan nog zo normaal vinden. Zij heeft het ook heus wel eens fout.

Hoe lang het duurde weet ik niet meer maar ik kan me de laatste dag nog wel heel goed herinneren.

Al heel vroeg werd ik wakker gemaakt, het was nog donker buiten! We gingen lopen en nog ver ook. Wat een leuke verrassing was dat! Onderweg zagen we het licht worden en we kwamen heel veel andere hondjes tegen met slaperige baasjes erbij. Heerlijk heb ik met die hondjes gespeeld en gerend. Wat was ik moe toen we thuis kwamen.

Nadat ik een lekker knaagsnoepje kreeg ben ik in een diepe slaap gevallen. In de verte hoorde ik wel af en toe een klap maar ik was zo moe dat het me niks kon schelen.

Na een paar uur werd ik wakker en was het weer wandeltijd. Het stonk enorm buiten die geur kende ik al een beetje maar zo erg als nu was het nog niet eerder geweest. Er waren ook heel veel mensen op straat nu. De wandeling was raar. Dan liepen we ergens en draaide mijn vrouwtje ineens om en liepen we een andere kant ui. Ik werd er heel erg alert van. Wat was hier aan de hand?

Dat het met dat lawaai en die stank te maken had snapte ik wel. Maar wat er nou aan de hand was??

Deze wandeling was een stuk korter jammer genoeg. Ik vond het maar een rare dag!

Thuis kreeg ik een grote doos met allemaal kleine doosjes erin en ik rook snoep! Heel veel snoep!

Enthousiast begon ik de dozen te slopen en de snoepjes te eten, dit maakte het korte wandelingetje wel weer meer dan goed!

Vrouwtje verdween naar boven en kwam in nettere kleren terug naar beneden. Wat een onzin zeg, dat heb je toch helemaal niet nodig om te wandelen? Maar goed, ik heb er maar niks van gezegd. Dat schijnt niet slim te zijn om tegen vrouwen iets over hun kleding te zeggen dus ik hou altijd braaf mijn mond. Als ze al een keer vraagt of ik iets leuk vind zet ik gewoon mijn allerliefste puppyogen in….dat is altijd goed.

De deurbel ging. Leuk! Visite! Een uur later zat de hele kamer vol en ik liep druk heen en weer want ik rook van alles. Slagroom, gebak, koekjes, kaasjes. Wat een feest!!!!Elke keer dat de deurbel ging werd ik enthousiaster, nog meer mensen! Hoe meer mensen hoe groter de kans dat ik iets lekkers kan scoren dus ik hield alles scherp in de gaten.

Een paar uur lang heb ik me prima vermaakt zo met al die mensen en ik leerde op die manier dat die knallen die ik al zo lang hoorde dus betekende dat er visite kwam, nu snapte ik het ineens!

Het werd tijd om nog een keer te gaan plassen vond ik. En dat was vrouwtje gelukkig met me eens. De visite vertrok en wij gingen weer naar buiten. Ik was nog druk in mijn hoofdje van die rare en leuke en drukke dag. Al die mensen die nu op straat liepen en al die rare dingen die ik hoorde en zag en rook vond ik heel moeilijk. Gelukkig was het weer een korte wandeling want ik wilde eigenlijk gewoon op de bank in slaap vallen.

Thuis kreeg ik eerst mijn eten en daarna mocht ik lekker op de bank liggen.

En later schrok ik wakker van een harde klap buiten! He maar dat ken ik! Dat betekend dat er visite komt!! Ik sprong op en liep blaffend naar de deur…doe nou open vrouwtje, visite!! Ik deed mijn uiterste best om haar te vertellen dat er mensen op de stoep stonden.

Maar het vrouwtje stond niet op…en er kwam geen visite. Ik snapte er echt niks meer van. Bij elke klap die volgde probeerde ik haar te vertellen dat ze naar de deur moest maar ze bleef zitten. Ik kreeg wel snoepjes en ze probeerde me met van alles af te leiden maar daar trapte ik dus mooi niet in he!

————-

En zo zie je maar dat je als baasje vrij snel foute koppelingen bij een hond aanlegt. Tom is gelukkig niet bang van vuurwerk, maar hij reageert er dus wel op. Mijn verjaardag valt op oudjaar en dat was in dezen dus niet handig. Ik had ook totaal geen tijd om Tom met het vuurwerk te socialiseren. Het jaar erop heb ik de visite op een andere dag laten komen en geprobeerd het gedrag eruit te trainen. Maar helemaal is het nooit gelukt.

Eerlijk gezegd kan ik hier ook mee leven hoor. Hij is niet bang hij word er alleen heel enthousiast van. Nouja dat moet dan maar.

De laatste jaren slaapt ie zo goed als door het middernachtelijke vuurwerkfeest heen. Hij word even wakker, kijkt even mee naar buiten. En gaat dan weer slapen. Het boeit hem verder niet zo. En daar ben ik blij mee!

Wij wensen iedereen een goed uiteinde. Op naar een mooi 2017!

Martine v Ouwerkerk

Reacties

TOP