IJspret

by / Friday, 09 March 2018 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Nu het een periode zo koud is geweest kwamen ook de berichten weer voorbij van dierenleed door het ijs. Eén berichtje trok mijn aandacht. Een hond was vanaf de kant het water op gerend en onder het ijs gekomen. Hij heeft het helaas niet overleefd.

Onder het bericht werd fanatiek gereageerd. De meeste mensen lieten wel blijken dat ze hun hond kostte wat kost van het ijs wilden houden. Een enkeling was daar weerbarstiger in.

En dat deed mij terugdenken. Ik al een jaar of 8 geweest zijn toen wij een hond hadden, middenmaatje. Het was winter en de waterpartijen in het park waren veranderd in grote ijsbanen. Nou had onze hond eigenlijk geen jachtinstinct maar om één of andere reden voelde hij blijkbaar dat hij nu bij de eenden op het eilandje in het midden kon komen. Hij bedacht zich niet lang en zetten een sprint in. We schrokken ons rot want het ijs was nog lang niet dik genoeg om te betreden. Rond het eilandje lagen ook wakken. En hoe we ons best deden. Hij hoorde ons niet meer.

Een plons en daar verdween hij in het water. Al snel kwam hij weer boven en klampte zich vast aan de rand van het wak. Ik denk een meter of 15/20 van de kant af. Hij probeerde wel om erop te komen maar hoe langer hij in het water lag hoe kouder en verkrampter hij raakte.

Ik was de minst zware persoon aanwezig en aangezien iemand het moest doen ben ik op mijn buik gaan liggen, riem in mijn hand en schuivend naar Oscar gegaan. Het voelde als een eeuwigheid en het ijs kraakte onder mij. Maar ik was gezegend met een meer dan gezonde eigenwijsheid en doorzettingsvermogen dus al schuivend kwam ik steeds dichterbij Oscar.

Ik kon zijn riem om zijn nek gooien en hem op die manier uit het wak sleuren. Hij sloeg met zijn poten alle kanten op en daarbij raakte zijn poot bezeerd. Hij gaf zich over en zo sleepte ik hem over het ijs terug naar de veilige kant.

Omdat hij vrij lang in het water gelegen had ben ik zo snel mogelijk met hem naar huis “gerend” en hem hem daar onder een heel lauwe douche gezet en dat langzaam warmer laten worden (wat ik achteraf best slim vind van een 8 jarige) mijn moeder kwam niet veel later thuis en zijn we gelijk naar de dierenarts vertrokken.

Op een pijnlijke poot na hield onze hond er niks aan over. En zo zie je maar, ongeluk zit in een klein hoekje. Een hond heeft niks op het ijs te zoeken, het is glad waarbij ze de grip kunnen verliezen en iets kunnen bezeren en zelfs breken. En zij kunnen niet inschatten of het al sterk genoeg is om ze te dragen. Ook zien ze doorgaans het verschil tussen ijs en wak niet.

Hou je hond lekker aan de kant en voor je van het ijs gaat genieten…breng de hond lekker naar huis zodat je onbezorgd ijspret kan hebben.

Reacties

TOP