Jarige Job:

by / Friday, 08 December 2017 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Het is begin februari 2010 als er een klein hoopje hond onzeker mijn woonkamer inloopt. In zijn kielzog zijn moeder die de zaak goed observeerd en als snel oordeeld dat het goed is. Na een bemoedigend likje over zijn neus laat ze het kleine hoopje hond weten dat het goed is en wandeld de keuken in.
Dat kleine hoopje hond wat zich op mijn kleed nestelde en alles in zich opnam is vandaag acht jaar geworden. Acht jaar alweer…
Die tijd die vliegt gewoon!

Wat was ik blij met hem en tegelijk heeft hij me een dieper begrip van het woord wanhoop geleerd toen hij eenmaal in de puberteit raakte. Het ene moment was het nog een braaf luisterend pupje en het volgende moment mag hij los om met zijn vriendje te spelen en peert hij hem met een rotvaart de verkeerde kant op.

Dat voorval markeerde zijn puberteit. Al met al is die best geruisloos voorbij getrokken, al vond ik dat op dat moment niet. Nooit heeft hij iets van mij kapot gemaakt of heeft echt de benen genomen. Hij was eigenlijk veel te braaf.

Na zijn gepuber zijn we begonnen op de hondenschool om zijn licentie als hulphond te halen. Hij was toen 14 maanden. Het grootste probleem was toen katten. Ondanks dat ik zelf katten had was hij van mening dat elke andere kat weg moest. Dat hij dat thuis niet hoefde te proberen was hem wel duidelijk met een rode furie van 7 kilo.

Diverse tips passeerden de revue en ineens viel bij hem de klik en sindsdien is geen enkele kat nog een probleem. Bijzonder hoor, nu is het al zo normaal en als ik dan terug denk aan hoe hij ooit was…. Honden kunnen zoveel leren!

In de jaren die volgden hebben we samen heel veel mee gemaakt. En na een periode waarin ik heel erg aan mezelf twijfelde en bang was om hem tekort te doen zijn we nu een echt team. Hij is mijn kracht en mijn achilleshiel tegelijk. En ik zou hem voor geen miljoen meer willen of kunnen missen. Nooit had ik kunnen vermoeden dat een hond zoveel voor een mens kon betekenen en ik gun iedereen dit gevoel.

Vandaag hebben we acht kilometer gelopen, heeft hij zijn vriendjes gezien, heeft ie als avondeten mogen snacken en ligt er nu een uitgeput en voldaan hondje naast me op de bank te snurken. Zo hard te snurken dat hij er zelf van wakker werd!

Op naar de 9!!

Reacties

TOP