Ken je dat?

by / Friday, 07 April 2017 / Published in Blog

Je hebt net alle moed bij elkaar geraapt en je hond een wasbeurt gegeven. Helemaal fris en fruitig ligt hij in zijn mand of naast je op de bank (hoogst waarschijnlijk het tweede) en trots dat je erop bent. Je knuffelt hem eens lekker en ruikt aan zijn heerlijke geurvrije vachtje.

En natuurlijk weet je dat dit geluk niet lang duurt. Maar je hoopt het wel.

Toch?

Ergens heb je altijd de hoop dat dit nou eens de dag is dat hij niet door zand gaat liggen rollen (of erger maar laten we even doen of al onze honden perfect zijn). Dat hij vandaag eens besluit die moddersloot over te slaan en die berg gemaaid gras gewoon eens niet in te duiken.

De eerste wandeling die je die dag maakt gaat nog goed. En uitermate tevreden met dit resultaat stap je voor de tweede wandeling van die dag vol enthousiasme de deur uit.

Het gemaaide gras weten we nu te liggen dus ontwijken we. Eerste punt gescoord.

In plaats van linksaf naar de sloot gaan we rechtsaf een wandeling langs het spoor. Geen sloot geen zand, gewoon wat struiken en lekker snuffelen en even niet vies worden.

Denk je…

Je slaat linksaf en knipt de riem los van de halsband (of tuig dat kan ook natuurlijk) en geeft je hond de vrijheid. Hier kan toch niks gebeuren. Met een glimlach op je gezicht kijk je hem na. Een dikke kwispelstaart verdwijnt in de verte en komt even later weer terug. Schiet nu links richting wat struikjes en snuffelt daar wat.

En nog steeds gaat alles goed. Nog steeds is hij Zwitsal schoon.

Je voelt het aan alles, dit is die ene keer dat hij gewoon eens langer dan 24 uur schoon is. Je weet wel zo’n hond waarmee je nog eens op visite kan zonder dat mensen zich afvragen waar die slootgeur vandaan komt en zonder angst dat hij een spoor van zand en takjes achter laat.

Je telefoon piept en even, echt maar even kijk je op je scherm. En in die fractie van een seconde is al je hoop ten einde. * Plons

Je roept zijn naam nog want het kan ten slotte een andere hond zijn of gewoon een hele grote eend. Hé dat kan echt hoor maak je jezelf nog wijs.

Nog een keer roepen, nu al iets harder en wanhopiger.

En jawel iets wat vanmorgen nog wit en geurloos was is nu zwart van onder, groen van boven en gewoon zeiknat in het midden.

Een diepe zucht ontsnapt uit je binnenste. Niet weer!

Je hond heeft nu door dat je hem zocht en komt enthousiast op je afgerend, nog even probeer je je schone broek in bescherming te nemen. Nee laag jongen, LAAG! NEEEeeee….

En dan kijk je naar beneden en ziet zijn tong op half 7 hangen, zijn ogen staan blijer dan je je kan voorstellen en zijn staart draait bijna rondjes.

Hoe kan je nou ooit boos worden op dat blije springding wat nu voor je staat?

Je rijkt naar beneden en wil hem eigenlijk een knuffel geven tot je hand zijn vacht ontmoet. Nat.

Ok die knuffel moet dan maar wachten tot je weer thuis bent en je de hond weer door de wasstraat gewerkt hebt. Tot hij weer ruikt naar iets wat niet doet denken aan een rioolput.

Het is nu toch al te laat dus de rest van de wandeling geniet je maar gewoon van dat blije ei. Die berg zand van de bouwvakkers mag hij op en af rennen en om het feest compleet te maken mag hij die berg gemaaid gras vlak voor het huis ook nog even induiken.

De wasmachine en de douche zijn geduldig denken we dan maar weer.

Als dit een glimlach op je gezicht toverd en geen “oh mijn hemel”-gevoel geeft, gefeliciteerd dan ben je een hondenmens!

Martine v Ouwerkerk

Reacties

TOP