Mandendilemma

by / Thursday, 11 May 2017 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Gewapend met pinpas en vol goede moed stap je de dierenwinkel binnen. Of zoals het tegenwoordig vaker gaat, log je in op je favoriete online winkel. Het is zover. Hondlief heeft een nieuwe mand nodig en wat is er nou leuker dan dé mand uitzoeken? Je kent je hond dus streept al snel zeker de helft van alle manden weg.

Uren spendeer je aan nadenken en zoeken. Overleggen met anderen. Die linker of is die rechter toch mooier? En dan is het moment daar. De ideale mand is gevonden en beland in je digitale of analoge winkelmand. Je betaald en wacht het moment dat je hond kennis kan maken met zijn of hare nieuwe slaapplaats vol spanning af.

Zodra de mand in huis is pak je hem vol verwachting uit en nog voor het laatste stukje doos verwijderd is roep je enthousiast je liefste lieveling alvast erbij. Samen inspecteer je het meubelstuk en je haalt opgelucht adem. Hondlief lijkt het erg leuk te vinden.

Even opschudden, het kussentje goed erin leggen en het moment is daar. De mand gaat naar de grond “Kijk eens moppie je nieuwe bedje is hij niet mooi?” roep je uit. Vooral tegen jezelf want hondlief is druk bezig te kijken wat je nu weer gedaan hebt.

Er word gesnuffeld. Om de mand heen gelopen. Tegenaan geduwd en uiteindelijk…loopt de hond weg en gaat opzoek naar zijn oude mand. Uiteraard heb je die al weggezet dus onverrichter zaken komt hondlief uiteindelijk toch weer terug bij de plek waar ooit de zo geliefde mand stond die jij harteloos weggegooid hebt.

Als ze dan enigszins op mijn hond lijken gaan ze de komende week overal liggen…behalve in de nieuwe mand. Ze proppen zich op veel te kleine kussentjes. Gaan op de harde vloer liggen en kijken je beschuldigend aan dat je ze dit aan durft te doen.

Je begint te twijfelen en hebt zelfs al in de kliko gekeken of de oude mand nog te redden is. Je hebt hem eruit geplukt maar de rest van de vuilnis heeft de mand al tot zich genomen. Geen redden meer aan. Het schuldgevoel neemt toe en je beloofd de zielige hond dat de mand zo snel mogelijk verdwijnt als hij hem echt niet leuk vind. Hondlief kijkt terug met een blik die onbegrip uitstraalt.

De rest van de avond spendeer je aan online zoeken naar iets wat op de oude mand lijkt. Uiteraard is die nergens meer te vinden. Je bent zo geconcentreerd bezig dat je je even niet met hondlief hebt bemoeid. Als je hem roept voor het laatste rondje is hij ineens onvindbaar.

Boven, beneden de tuin…nergens!

Tot je op de laatste plaats kijkt waar je hem verwacht aan te treffen…dé nieuwe mand. Het ziet er nog onwennig uit. Maar het begin is gemaakt en nu die eerste stap eenmaal gezet is weet je als baas dat het goed gaat komen. Het zal wel tijd en snoepjes kosten maar nu ben je vastbesloten dat hondlief de mand leuk gaat vinden!

Ok uiteraard is dit lichtelijk overdreven maar deze strijd voer ik ongeveer elk half jaar met mijn hond. Hetzij om nieuwe mandjes of nieuwe speeltjes of zelfs nieuwe sierkussens op de bank (want ja mijn hond mag op de bank. Foei! En vind dan ook dat ie recht van spreke heeft over wat er op de bank ligt aan kleedjes en kussens. Die mening deel ik niet geheel maar vooruit dan maar weer) ik kan mijn hond niet erger mishandelen dan zijn favoriete speeltje wegdoen en een nieuwe kopen. Ook niet als de nieuwe exact dezelfde is als de oude alleen dan nog wel met vulling en de pieper en zonder gaten. Het is gewoon niet hetzelfde!

En dan zeggen mensen dat katten lastig zijn, ook honden kunnen er wat van hoor soms haha!

Uiteraard betreft dit verhaal een gedramatiseerde weergave van de werkelijkheid in dit geval gebaseerd op een vriendin die met de beste wil van de wereld haar hond wilde verwennen…wat haar niet geheel in dank werd afgenomen. Gelukkig is dat ook goed gekomen. Geschreven met een dikke knipoog naar het eigenwijze portret wat na een week eindelijk haar nieuwe mand accepteerde!

Reacties

TOP