Mijmeren:

by / Friday, 03 November 2017 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Volgende maand word Tom alweer 8! Wat is de tijd snel gegaan en wat is het ook leuk om af en toe terug te denken. Tom komt uit een nestje van vier pups en hij bleef over. Ik riep met zes weken dat als hij er met acht weken nog was hij dan van mij was. En zo stond twee weken later een mini hondje van twee kilo in mijn huiskamer. Het leek net een Yorkie maar hij was een Chihuahua/Malthees kruising.

Zijn moeder was erbij en nieuwsgierig liep hij een rondje door de kamer. Hobbelde wat achter zijn moeder aan en ontdekte langzaam de woonkamer. De twee katten die ik destijds had vond hij erg indrukwekkend.

Een paar uur later vertrokken zijn oude gezin en zijn mama en bleef hij alleen met mij en de katten over. En daar sta je dan met je acht weken oude pup in je handen. Onzeker keken we elkaar aan en al snel waren we overtuigd dat we het wel gingen rooien met zijn tweetjes. De katten waren honden gewend maar toen ze eenmaal ontdekten dat dit blafding echt niet meer weg zou gaan waren ze toch even uit hun humeur

Al vrij snel waren ook zij aan het idee gewend en gingen we langzaam het voorjaar in. Pup in de tuin samen met de twee katten en de twee konijnen en de cavia die ook nog deel uit maakten van het gezelschap. Een drukke bedoening in die tijd maar wel erg gezellig. Tom werd van een baby een echte puber en schafte een grote tros bananen aan die hij in zijn oren stopte om alle commando’s en regels die hij in de maanden daarvoor geleerd had spontaan weer vergeten te zijn.

Zo trainden we wat af en ook de puberteit konden we achter ons laten. Tom was een maand of 15 toen we in het ritme kwamen waar we nu nog in zitten. Al vrij snel kon ik me niet meer voorstellen dat hij er ooit niet was maar eenmaal die fase bereikt was zijn hele zijn verweven met mijn leven en mijn persoontje. Zijn will to please kwamen weer volledig terug en eindelijk werd hij ook voergericht waardoor trainen toch echt een tikje simpeler werd.

En nu ineens is die jonge god van toen een volwassen vent die zichzelf senior mag noemen. En dan kijk ik eens naast me als ik in het park loop en zie 8 kilo levensgeluk door het gras stuiteren en het water in rennen. Achter stokken aanrennen en toch even stiekem die ene duif wegjagen. Ik zie dat hij door de herfstbladeren rent alsof het nieuw is en hij dat nog nooit gezien heeft. Ik zie een hondje wat elke dag opnieuw een feestje van het leven maakt.

En dan vraag ik me toch echt af wat hem senior maakt anders dan zijn leeftijd. Ik ben er toch echt van overtuigd dat voeding daarin een grote rol speelt. Hij eet al van heel jong af aan rauw voer, en als ik dan nu zie in welke conditie hij is ondanks dat hij blijkbaar senior is….mijn jonge god heeft echt nog wel een paar jaar in zich gelukkig!

Reacties

TOP