Ontheemd:

by / Friday, 27 January 2017 / Published in Blog

Deze morgen heb ik mijn hond afgedropt bij zijn vriendjes omdat hij lekker met ze mee mag naar het bos. Zelf zou ik eigenlijk de stad in gaan, maar eenmaal buiten besloot ik al vrij snel dat het te koud was om lekker te shoppen.

Dus na de drop heb ik de tram terug naar huis gepakt. Het arme kind is bang van de stofzuiger dus dat was even een mooie gelegenheid om dat blaasmonster de keet door te jagen.

Als je dan toch bezig bent….gelijk maar het bed verschoond en een was gedraaid.

Nog even naar de winkel en lekker op het gemakje gebruncht….en nu zit ik op de bank te niksen.

Heerlijk hoor, even 1 keertje niet door de kou hoeven met de hond wetende dat hij een lekkere boswandeling gaat maken. Maar wat is het toch enorm raar om hem niet om me heen te hebben!

Het is nu wandeltijd en de gewoonte om nu op te staan en de hond uit te laten zit er diep in. Het voelt als spijbelen haha.

Het zijn juist die kleine dingen waar je aan kan merken hoe je leven is afgestemd op een hond. Niet lang uitslapen en daarna half slaperig aan het ontbijt. Nee als je wakker bent is de hond ook wakker en die wil dan toch eigenlijk best wel graag eerst even plassen.

Dat vond ik ook het grappige aan de eerste wandeling van het jaar. Dan loop je op 1 januari om 8 uur ‘s morgens met het slaap nog in je ogen met een veel te wakkere hond en het enige wat je dan ziet zijn mensen in slaapkleding met een jas erover. Mannen met blote voeten in pantoffels die voortgetrokken worden door honden die vele malen enthousiaster zijn over de wandeling dan de baas die aan de andere kant van de lijn bungelt.

Het waren veelal mannen die ik tegenkwam waarbij ik dan het beeld kreeg van vrouwlief die haar man een por geeft “schat doe jij de hond even” en de man die steunend en kreunend de enthousiast springende hond aanlijnt en naar buiten laat.

En inderdaad dat zijn nou net die zeldzame momenten dat ik zelf ook heel even geen hond zou willen hebben en heerlijk uit zou willen kunnen slapen. Die momenten zijn gelukkig zeldzaam en ik moet ook heel eerlijk bekennen dat als ik eenmaal buiten loop en de wereld vredig slaapt….het heeft wel wat hoor om zo wakker te worden.

Maar nu ligt zijn mand er verlaten bij. De speeltjes zijn onaangeroerd en zijn nieuwe kluif die ik zojuist gekocht heb ligt ongeduldig op hem te wachten.

Het was heerlijk om even hondloos te zijn. Even te kunnen gaan en staan waar ik wil zonder dat er een hond wil lopen of ineens achter je staat zodat je je benen bijna breekt (of de zijne) en nog heerlijker is het als ie straks gewoon weer thuis is en naast me op de bank ligt te snurken.

Het huislijk geluk van deze moederkloek is toch echt pas compleet als het hondenkind thuis is. Nog even lekker de keuken schoonmaken zonder indewegloper en dan is hij weer thuis.

En voor iedereen met een hond…ga niet beweren dat dit niet herkenbaar is, we zijn allemaal net zo erg dat weet ik zeker!

(uiteraard geschreven met een knipoog 😉 )

Martine v Ouwerkerk

Reacties

TOP