Prinsessen houden niet van regen!

by / Friday, 02 February 2018 / Published in Blog

Geschreven door: Martine.

Afgelopen week waren Tom’s vriendjes hier weer een middagje. Voor ik ze op ging halen waren ze al uitgelaten door hun baasjes maar aangezien Tom nog moest wandelen mochten ze nog een keer mee. De zwarte heer vond het best maar de rode prinses was hevig ontstemd. Ze was al nat geregend toen ze met haar baasjes liep en ook toen wij gingen lopen regende het. Twee keer achter elkaar natregenen! Heel stom vond ze dat!

Ze weigerde dan ook in alle toonaarden om lekker door te lopen en met enige regelmaat moest ik stoppen om op de prinses te wachten. Aan het einde van de wandeling bleef ze stok stijf staan en nadat ik de mannen ingeladen had, die het overigens prima naar hun zin hadden in de blubber en regen, kon ik terug om madam op te tillen en in de auto te zetten waar ze met een boze blik haar intrek nam in haar bench. Ze had toen besloten dat ik maar heel stom was geloof ik.

Gelukkig mocht ze daarna in een warm en droog huis rollen in een droge en warme handdoek, op die manier heb ik toch nog wat positieve karmapunten gescoord. De regen bleef aanhouden en omdat de buienradar aangaf dat het rond half vier droog zou zijn togen we rond die tijd vol goede moed richting auto om naar het park te gaan. Met een blik van wantrouwen liep de prinses achter me aan. De wandeling van eerder die middag was duidelijk nog niet vergeten of vergeven.

Eenmaal in het park was het een wir war van plassen en blubber. De twee mannen vonden het wel best en wederom was het de prinses die het echt maar heel stom vond. Het was droog dus ik spoorde haar aan gezellig mee te lopen. En nét op het moment dat ze besloot dat het allemaal niet zo erg was en dat ze dan maar mee zou wandelen belandde we weer in een stortbui. Ik heb nog nooit een hond zó ontzettend beledigd zien kijken. Jammer voor haar zag ik de humor er wel van in en schoot in de lach om haar blik. Vlak voor de regen was ze op een grasveld achter haar broer aan het aanrennen en het moment dat de eerste druppel haar vacht raakte bevroor ze en keek mij met een vernietigende blik aan.

Eenmaal bijgekomen van het lachen wilde ik doorlopen maar madam bleef staan waar ze was. Lokken met snoep bood ook geen oplossing dus er zat niks anders op dan het drassige veld op te lopen en haar op te halen.

Dat was het moment dat ze haar kans schoon zag om mij terug te pakken door toen ik bukte om haar op te pakken keihard weg te rennen.

Aan het einde van de wandeling, nog steeds in de zeikregen, flikte de prinses het nog een keer door op zeer ruime afstand te blijven staan bewegingsloos….De mannen stonden al om de auto heen te dralen dus die kon ik alvast inladen. Nog geprobeerd of ze wilde komen als ik dreigde met wegrijden maar nee hoor…er was geen beweging in te krijgen. Dus het hele stuk mocht ik teruglopen om haar op te pikken.

Eenmaal in de auto kwam er een diepe zucht, een vernietigende blik en ze draaide zich met haar kont mijn kant op vast besloten mij geen blik meer waardig te gunnen.

Heerlijk hoor, ik mag dat wel van die dieren met een karakter, al zou ik het wel fijn vinden als ze het de volgende keer doet als het niet zo hard regent!

Bijgaand een zoekplaatje….de weigerende prinses!

Reacties

TOP