Radarlove

by / Friday, 16 March 2018 / Published in Blog

Al een paar jaar kom ik één of twee keer per jaar oppassen bij een drietal Maine Coons als hun vrouwtje vakantie aan het vieren is. Ze zijn aan ons gewend kunnen we wel zeggen na al die tijd. En toch kunnen ze je dan nog verrassen. Radar een mooie tabby man vind het van de drie nog het meest spannend. Maar we zijn in een mooie routine gezakt en met die verwachting stapte ik ook dit keer binnen.

Radar liet zich niet zijn, zijn zus lag in de woonkamer en leek zich er al op te verheugen Tom weer een weekje te kunnen plagen. Ravi een mooi rooie knappert lag op het balkon. Radar nam ik aan dat die op zolder lag. En dat klopte ook.

Die doet er altijd een aantal uur over om te ontdooien.

Nadat ik mijn koffer uitgepakt heb en naar beneden loop hoor ik gestommel. Ik neem plaats op de bank en tot mijn grote verbazing zie ik Radar al om het hoekje van de kamerdeur kijken. Ik zeg hem even gedag en doe mijn best mijn verbazing te onderdrukken en hem te negeren. En het werkt! Ik hoor zachtjes kattenvoetjes op het zeil lopen. Voetje voor voetje komt hij dichterbij. Knappe vent, hij word nog wel eens een keer heel stoer!

Hij komt mijn blikveld in en negeren word steeds lastiger ik kijk even zijn kant op, praat zachtjes tegen hem en knipoog eventjes. Hij lijkt ervan te ontspannen en zet zijn tocht voort.

Op twee meter van de bank blijft hij staan, draait een kwartslag en gaat recht voor me zitten.

Heel even twijfelt hij maar ineens steekt hij zijn achterpoot naar voren en gaat zich zitten wassen.

Tom steekt even zijn kop omhoog en gelooft het allemaal wel, dat het best bijzonder is ontgaat hem totaal. In de rest van de week verrast Radar me vrijwel elke dag. Zo hebben we nu ook ineens een ritueel. Als ik met Tom ga lopen hoor ik hem snel naar beneden rennen en als ik de deur dichttrek zit hij daar achter en kijkt ons na. Zodra ik thuis kom zit hij op de trap en wil gekroeld worden. Elke wandeling hetzelfde verhaal. Heerlijk hoor! Mooi om te zien dat ook deze verlegen man uiteindelijk besloten heeft dat het best leuk kan zijn als het vrouwtje er niet is en er iemand anders is.

Het tweede voordeel daarvan heeft hij ook ontdekt…ook de oppas weet waar de snoeppot staat.

Als ik opsta en naar beneden loop zit hij al klaar voor een snoepje. Zijn zus heeft het al door en ook die komt dan snel aanlopen. Ravi maakt zich niet moe voor snoep maar als hij toevallig in de buurt is wil hij er voor de vorm ook wel eentje aannemen.

Zo hebben ze allemaal hun eigen karakter en als je de moeite en tijd neemt om ze stuk voor stuk te leren kennen zijn ze allemaal bijzonder, mooi en enorm lief! En wat een voorrecht om van een aantal katten mee te mogen genieten…van een afstandje en soms even van heel dichtbij!

Reacties

TOP