Schrik!

by / Thursday, 09 February 2017 / Published in Blog

Vorige week vrijdag wilde Tom niet eten. Hij lag trillend naast me op de bank en wilde he-le-maal niks meer. Snoepjes en drinken wilde hij ook niet, lopen niet….gewoon niks!

We hebben allemaal wel eens een slechte dag dus in eerste instantie maakt ik me niet zoveel zorgen, al blijft een zieke hond natuurlijk gewoon naar.

Zaterdag werd ik wakker met nog steeds een hevig trillende hond naast me…toen hij ook die morgen niks wilde en na 5 minuten lopen weer naar huis wilde begon ik me zorgen te maken.

Op gevoel begon ik te vermoeden dat hij verstopt zat. Hij heeft toen laxeermiddel gehad en een poosje later kwam er een enorme klom gras los. Hij leek opgelucht dus het leek erop dat de klachten hiermee verholpen waren. Hij wilde ook weer wel wat eten en het trillen werd wat minder.

De klachten werden wel minder maar verdwijnen deden ze niet. De zondag begon zonder trillende hond en ook lopen leek hij wel zin in te hebben. Opgelucht haalde ik adem.

Maandag mocht hij gezellig een dagje mee op stap. Hij mocht mee naar zijn lievelingstante maar naarmate de dag vorderde zakte hij weer weg. Thuis heeft hij vooral liggen slapen, zijn eten keek hij niet naar om en ook snoepjes wilde hij niet.

Dinsdag werd hij steeds zieker en zieker waarop voor mij de maat vol was. Dit had niks meer te maken met een dagje beroerd zijn, hij was gewoon echt ziek. Snel een afspraak bij de dierenarts gemaakt voor de dag erna.

En helaas toen ik woensdag opstond werd hij in rap tempo steeds slechter waardoor ik uiteindelijk uren vroeger dan afgesproken met spoed naar de dierenarts ben gegaan. Hij had koorts en duidelijk pijn. Verder was alles goed qua longen en hartslag en zijn bloeddruk was ook prima. Zowel de arts als ikzelf dachten aan een afwijking aan de wervelkolom (hernia of sponzendoos zoiets) dus ome Doc heeft Tom helemaal nagevoeld, elke wervel “gemanipuleerd” en onder in de rug voelde hij wel wat weerstand maar Tom gaf op geen enkel moment pijn aan.

Alles doorgesproken en besloten hem eerst een week op pijnstillers te zetten en zien hoe hij daarop reageert.

Zo ben ik de spreekkamer uitgelopen en naar huis gegaan. We moesten met de tram en eigenlijk zonder nadenken ben ik richting de halte gelopen. Tot ik me ineens realiseerde…Tom loopt naast me….op normaal tempo, staartje omhoog….niks aan het pootje!

Nog even dacht ik dat het de adrenaline was maar ook na het overstappen en later het stukje naar huis stapte hij dapper mee. Hij blafte zelfs naar een andere hond en snuffelde weer aan bomen en lantarenpalen. Dat gedrag heeft hij sinds vrijdag niet meer vertoond!

Eenmaal thuis ben ik wat in huis gaan rommelen en ik werd weer achtervolgd door mijn persoonlijke schaduw!

We zijn nu 24 uur verder en de klachten zijn nog steeds weg. Omdat ik zo flabbergasted ben heb ik de dierenarts nog gebeld maar hij kan het ook niet verklaren. Hij heeft niks bijzonders gevoeld dus iets als een beknelde zenuw lijkt nu het meest voor de hand liggende te zijn.

Hoe dan ook ben ik heel blij en opgelucht dat mijn moppie weer zichzelf is. Vanmorgen werd ik 20 minuten de wijk door gesleurd en waar ik normaal niet blij word als hij trekt aan de lijn heb ik nu glimlachend achter hem aan gesjouwd. Het lijkt me niet slim om hem nu te beperken in zijn beweging dus voor nu heeft ie even geluk. En ja…daar maakt ie uiteraard gelijk misbruik van. Het zou geen hond zijn al
Martine van Ouwerkerk

Reacties

TOP