Sunny:

by / Friday, 28 October 2016 / Published in Blog

Als 16 jarige had ik een bijbaantje.

Ik vond het tijd worden om zelf mijn eigen geld te verdienen. En zoals toen gebruikelijk werd elke zaterdag de krant uitgespit op advertenties voor een geschikte werkgever. Op één van die zaterdagen stond daar zomaar de oproep voor mijn droombaan bij. Oppassen op een roedel honden wat kon er nou mooier zijn dan dat??

Op de dag van de kennismaking toog ik naar het dorp en belde aan. Een canon van geblaf klonk aan de andere kant van de deur…en toen las ik pas het bordje “graag omlopen via de tuin in verband met de honden” dat was een goede eerste indruk dus.

Snel omgelopen naar het tuinhek waar ik begroet werd door een zee van haar. Gek genoeg blaften ze nu niet meer. Alleen waren ze heel blij dat ze iemand zagen en ze probeerden allemaal vooraan te staan zodat ze een aai konden krijgen. Met 7 springende honden tegen een hek word het redelijk onmogelijk om datzelfde hek open te maken.

Er kwam een man uit het huis lopen die zacht maar duidelijk “laag” tegen de honden zei. Stuk voor stuk gehoorzaamden ze en zo kon ik dan toch de tuin in lopen.

De meneer stelde zich voor als Bram. Bram was eind 60 en had kort voordien zijn vrouw verloren. Samen hadden ze geleefd voor hun honden waardoor ze nooit geleerd hadden om alleen te zijn. En daar kwam hij nu in de problemen. De vraag was of ik elke zaterdag op wilde passen zodat hij naar familie kon en wat boodschappen kon halen. Nou niks liever dan dat!

Elke zaterdag meldde ik me bij de oppashondjes en kon dan de hele dag met ze knuffelen en spelen. Verder had ik eigenlijk weinig taken. Voeren deed hij zelf en uitlaten waren ze ook niet gewend. De tuin was ingericht voor de honden. Via de keukendeur waar een luik in zat konden ze de tuin in en uit lopen.

Vrijwel alle honden in de roedel waren open en vrij op één na. Sunny. Sunny was zeer terughoudend en zat vanuit een veilig hoekje de wereld te bekijken. Als je haar benaderde schoot ze weg. De oppasdagen kregen al vrij snel een routine. Ik begon met wat te spelen en iedereen een aai te geven. Zodra de honden dan wat rustiger waren en hun aandacht hadden gehad ging ik op de grond zitten. En richtte me op Sunny. Op een voor Sunny veilige afstand uiteraard.

Stil zittend en rustig tegen haar aan pratend. Elke week kon dat iets langer voor ze weg rende en elke keer kon het ook iets dichterbij. En hoewel de aandrang groot was heb ik me altijd in kunnen houden haar niet toch te aaien.

Zo gingen er een paar maanden voorbij. Nog steeds kon ik haar niet aaien of benaderen. Op een dag na het vaste ritueel waarbij ik zittend op de grond tegen haar praatte liep ik naar de bank. Inmiddels was ik al gewend dat ik op een hond ging zitten als ik niet goed uitkeek. Dus voor ik me liet vallen keek ik even om…en daar zat Sunny! Het kwartje was gevallen!
Rustig en afwachtend bleef ze op de bank terwijl ik me heel voorzichtig liet zakken. Toen ik eenmaal zat ging ze liggen en legde haar kopje op mijn schoot. Vanaf toen was het ijs gebroken en kon ik alles met haar. Als ik binnen kwam via de tuin stond ze net zo hard te kwispelen als de rest. Ze kwam met haar knuffel en haar bal aanlopen. Ze sprong tegen me op. En ik mocht haar benaderen en aaien. Geweldig! Van mijn hele oppastijd daar is dat de mooiste ervaring geweest.

Het oppassen heeft al met al een klein jaar geduurd. Hij leerde een andere vrouw kennen en is daarmee getrouwd. Zijn oppasprobleem was daarmee verdwenen dus heb ik de roedel vaarwel gezegd. Ze waren allemaal erg lief maar Sunny is de enige die me altijd is bij gebleven.

Om dit blog te illustreren mocht ik de foto van Ro gebruiken. Ro is de Schotse Herdershond van mijn nicht Suzanne.

Martine v Ouwerkerk

Reacties

Leave a Reply

TOP