Through his eyes

by / Tuesday, 05 September 2017 / Published in Blog

Ik vraag het me met regelmaat af, wat gaat er in hem om en wat denkt hij. Mijn hond ligt met enige regelmaat ergens op een grasveld rustig om zich heen te staren. Hij kijkt naar niks in het bijzonder maar naar alles in het algemeen.

Hoe zou hij de wereld ervaren?

Wat zou hij denken als hij rondloopt in een druk centrum als klein viervoetertje tussen al die grote en gehaaste tweevoeters. Als zijn uitzicht niet veel verder gaat dan een zee van enkels.

En als hij zo lekker in het gras, of nog veel beter in het koude zand, zijn omgeving ligt te bestuderen. Zou hij dan de geur van de vele honden die hem voorgingen ruiken en wat ruikt hij daarin?

We noemen het wel gekscherend ‘de krant lezen’ als hij weer eens een hele interessante grasspriet gevonden heeft die van boven tot onder en van links naar rechts uitgebreid besnuffeld moet worden.

Ik heb het idee dat het voor hem ook echt wel zoiets is. Hij lijkt sommige honden te herkennen aan de geur die ze in het gras achterlaten en niet alleen dat maar ook kan hij dan inschatten of ze nog in de buurt zijn. Als het om een vriendje gaat word hij heel blij en gaat in zoekmodus om te zien of het object van zijn gesnuffel te vinden is. Het kan ook een hond zijn die hij minder leuk of zelfs eng vind, en in een heel enkel geval kan hij zelfs zo bang worden dat hij met de staart tussen zijn poten de plek des onheils verlaat.

En dat allemaal door de geur van een enkele grasspriet. Ik vind het knap.

Het doet je weer eens beseffen dat een hondenneus toch wel een bijzonder iets is. Wat ik ook zo bijzonder vind is als we in het bos lopen en ik pak een willekeurige stok op en gooi die weg dat hij dan altijd exact die stok uit de zee van stokken weet te vissen. Als hij niet goed gezien heeft waar hij viel werkt hij systematisch het gebied af tot hij in de buurt komt, dan snuffelt hij een paar stokken na en wijst ze één voor één af tot hij de juiste gevonden heeft.

Dat doet mij altijd denken dat hij de wereld vast heel anders ervaart dan ik dat doe. Al die mensen die langs hem lopen als we in een stadscentrum zijn. Ik ervaar het als een mengelmoes van kleuren en geluiden als belangrijkste prikkels. Aan Tom’s reactie te zien denk ik dat geuren voor hem toch belangrijker zijn. Die neus die staat nooit stil. Al was het maar omdat je met die neus toch wel heel makkelijk dat gevallen stukje frikandel kan lokaliseren of die ene meneer met dat leuke hondje wat voor je loopt.

En dat soort dingen gaan er dan door mijn hoofd als ik mijn starende hondje observeer. Heerlijk vind ik het om te zien als hij zo kalm en rustig gewoon wat ligt te staren. Daar word je zelf ook helemaal kalm van en juist dan besef ik hoe gelukkig je je als mens mag prijzen als je de liefde van een dier kent.

Reacties

TOP