Wat liefde kan doen:

by / Thursday, 13 April 2017 / Published in Blog

Een kleine twee jaar geleden kwam er een rode Maine Coon kater mijn huis binnen stappen. Hij was 7 jaar oud en werd herplaatst bij vrienden. Omdat zij een grote groep hebben en Yari medisch nog wat probleempjes had mocht hij hier in pleegzorg.

Gespannen wachtten Tom en ik die avond zijn komst af. Ik geloof dat ik niet eens foto’s van hem gezien had voor hij zijn intrede deed. Geen idee wat ik in huis haalde maar wetende dat hij gewoon weg moest waar hij zat de sprong gewaagd.

De auto stopte voor de deur en er kwam een grote kattenmand uit. Een hoopje rood haar met een neus en nieuwsgierige ogen werden zichtbaar. We namen hem mee naar de logeerkamer en lieten hem daar op zijn eigen tempo de mand uit komen. Het duurde niet lang voor hij dapper de kamer in stapte.

Ondanks zijn verleden wat niet zo gezellig was en de lange reis die die avond al gemaakt had was hij een en al zelfzekerheid. Ons plan was dat hij op de logeerkamer tot zichzelf mocht komen…een paar dagen of een week misschien.

Daar dacht meneer Yari heel anders over. Zo ook met Tom die wilden we eigenlijk nog even bij hem weghouden. Maar binnen 10 minuten had hij al door dat er iets aan de andere kant van de deur stond en hij was vastbesloten te ontdekken wat dat was. Tom is katproof dus hebben we hem maar gewoon erbij gehaald. Niks aan het pootje, Yari snuffelde wat aan Tom en liep zo langs hem heen. Binnen het uur stond de deur al open en voor we het door hadden zat hij beneden op de eettafel.

Het viel wel op dat hij een vette vacht had en wat groezelig eruit zag. Ook rook hij niet echt naar roosjes. Omdat hij zoveel mee had gemaakt vonden we dat we hem eerst vooral rust moesten geven, kattenbak klaar gezet. Wat eten her en der neergezet en wat waterbakjes en meneer was op ontdekkingsreis (wat vooral resulteerde in leeggeharkte waterbakjes, oh wat vond hij dat toen leuk. Lekker stampen in water en er een rotzooi van maken.)

Tot zover was met rust laten dus een goed plan. Zijn nieuwbakken baasjes vertrokken en ik ging richting bed. De slaapkamerdeur staat altijd open dus ook deze nacht. Ik hoorde Yari nog even beneden rommelen en al snel kriebelde er iets langs mijn rug. Hij besloot dat het bed wel erg gezellig was en nam zijn intrek op het kussen naast me en zo viel ik in slaap. De volgende morgen werd ik wakker en de stank in de slaapkamer was niet te harden!

Ik kon het eerst niet plaatsen dus de zoektocht begon…en eindigde bij mijn pleegzoon. Wat mij die avond ervoor nog niet zo heel erg opgevallen was was nu kristalhelder. Hij stonk, met hoofdletters in neon!

Toen zijn baasjes die middag kwamen hebben we hem gelijk in de douche gezet. En wat was het een braaf kind. Hij liet alles toe en leek echt opgelucht dat die vieze geur verdween. Zijn verleden letterlijk afgespoeld. Hij tilde nog net niet zijn pootjes zelf op als we ergens bij wilde komen maar verder was het een mak lammetje.

En dan nemen we nu een sprong in de tijd. Yari zit inmiddels al anderhalf jaar bij mijn vrienden en is ontpopt tot een gigantische kater van 9 kilo met een imposante vacht en dito uitstraling. En niet te vergeten een hart van goud.

Afgelopen weekend was ik een avondje op visite en meneer moest in bad. Ik vind het best, ik help wel een handje. Vriendin is inmiddels kattentrimmer dus we doken de salon in wat Yari erg interessant vond en ons achtervolgde. So far so good.

Tot hij in de spoelbak gezet werd en het water begon te lopen, toen was voor hem de pret eraf. Hij is heel lief en zachtaardig maar als hij een manier zag om weg te springen had hij het echt niet nagelaten. Zodra het hem te lang begon te duren mochten we genieten van zijn uitstekende stembanden (met versterkers!) eenmaal fris gewassen en op de tafel om te drogen was het ook weer goed . En zocht hij vooral een plekje waar hij lekker kon liggen en gedroogd kon worden.

Maar wat een verschil met 18 maanden eerder! Mooi om te zien wat het met een kat doet als hij op de juiste plaats zit en de kans krijgt om zich te ontwikkelen tot wat hij is. Als hij alle ruimte krijgt om te zijn wie hij is. Die kans heeft hij in zijn vorige leven moeten missen en dat maakt hij nu goed.

Het is één van de meest bijzondere katten, of in elk geval een kat waar ik een hele bijzondere band mee heb. Een rooie duivel met een soms grote mond maar een klein hartje. Zo lief en zachtaardig echt een bijzondere karakterkat. Hij hoort gewoon thuis waar hij nu woont. De eerste 7 jaren van zijn leven zijn een zoektocht geweest naar wat hij nu gevonden heeft. Warmte en geborgenheid.

Martine v Ouwerkerk

Reacties

TOP